Düş Sokağı'nın dediği gibi;

"tenimde eriyor güneş, boyalı dudaklar gibi.

  Çünkü ağlıyor İstanbul akşamlarım.."

Ne denir ki başka. Et tırnaktan ayrılır mı, ayrılıyor işte. Gelin görün ki acısın çeken et oluyor her zaman. Telefonum çaldığında melodini bile duymayı özledim, daha çok var biliyorum. Sümüklü bir çocuğun giden annesinin ardından ağlaması gibi bir pozisyona da düşürmek istemiyorum kendimi. Ancak ağlamamak elde değil, gittiğin yer bakkal kadar yakın olmasa bile ayırma beni yanından. 

Seni özlemek için tam 152 günüm kaldı.

 152 koca gün. 3658 saat, 218.880 dakika ve 13.132.800 saniye kaldı zilin çalmasına. Gel de bir an önce bitsin bu teneffüs.